Bozkurt NET

[reisim25]

Korku kelimesinin ilk basamağı endişe! Yersiz kaygı ve endişeler psikiyatride anksiyete diye tanımlanıyor.
Benimkisi yersiz değil. Kuruntu da değil.
Gelecek nesiller hakkında gerçek endişelerim korkuyla buluşuyor.
Geleceğimizin temel taşları olan gençlerimizin ruh hallerini şekillendiren, maneviyatlarını besleyen düşünce, fikir, sanat adamlarının inançları, heyecanları ve gelecek nesillerine taşıyacakları Türk Milletinin davalarıyla ilgili gerçek düşünce ve eylemlerinin ne olacakları konusunda korkular taşıyorum.
Bu korkum Michael Jackson’un ölümünden büyük üzüntü ve keder duyduğunu dile getiren gençlerimizin aşırıya kaçan hezeyanlarından sonra büyümüştür.
Geç nesillerimiz neyle ilgileniyor?
Gelecek nesillerimizin ilgisini çekebilecek genetik kültür yapısının oluşmasında hangi kurumları devreye soktuk; neler öğrettik, kimleri öğrettik, kimlerle öğrettik, kimlerle yolumuza devam edebiliriz sorusunun cevaplarını aramaktayım.
Sorumlular ailelerimiz, öğretmenlerimiz, din hocalarımız, eğitim sistemimiz, medyadır. Provoke etmek işi böyle olmasını isteyen yabancı ülke ideallerinin çalışmalarının sonuçlarıdır. Çalışmaları hızla ve şekil değiştirerek büyük bir hızla sürmektedir.
Türk Milletinin davasını öğrendiğimiz, okuduğumuz, okuyucuya aktarmağa çalıştığımız Cemil Meriç, Ziya Gökalp, Arif Nihat Asya, Osman Yüksel Serdengeçti, Necip F. Kısakürek, Ahmet Kabaklı, Semiha Ayverdi, Peyami Safa gibi fikir hayatımızın devleri yeni nesiller tarafından tanınıyorlar mı acaba?
Kahramanlarımızı, Türk büyüklerini yeterince tanıyıp, hakkıyla anlatabildik mi gelecek nesillerimize? Atilla’yı, Osman Gazi’yi, Yıldırım’ı, Fatih’i, Yavuz’u, Abdulhamid’i, Atatürk’ü, Alparslan Türkeş’i, Nihal Atsız’ı? Amaçlarını, savaştıkları değerleri sahi anlatabildik mi?
Çanakkale ruhunu, coğrafyasını, 250.000 şehidin niçin bu topraklara düştüklerini, 15.000 Kahraman Asker-Polis evladımızı kimlerin şehit ettiklerini, büyükelçi ve vatandaşlarımızı kimlerin katlettiklerini, Rum ve Ermeni’lerin 1915 katliamında mübarek ceddimizi kimin ve ne için şehit ettiklerini anlatabildik mi?
Fener Rum Patrikhanesini, Ortodoks Ruhban Okulu’nu, Rumların Megalı İdeasını, Enosisi, Ermeni hayallerini, Barzani’nin rüyalarının K.Iraktan fazla olduğunu, Ermenilerin düşlerini, Siyonistlerin “Vadedilmiş Toprakları”nın savaşını verdiklerini biliyorlar mı?
İbni Haldun, Mevlana, Yunus Emre, Ahmet Yesevi, Muhitini Arabî, Edibali, Sinan’ı, İbrahim Hakkı gibi evrensel boyutlarda fikir üreten ve düşünce derinliklerine yetişilmeye çalışılan sosyoloji, psikoloji, felsefe, tıp, aşk, sanat adamlarına bakış açılarımızı, derinliklerden anlayabildiklerimizi anlatabildik mi veya anlamaları için çabalarımız oldu mu?
Balzac’ı, Tolstoy’u, Volter’i, Makyavel’i, Sokrat’ı, Epiktatos’u, Cervantes’i, Konfüçyüs’ü, Buda’yı, Sun Tzu’yu gençlerimize tanıttık mı?
Ya belli görüşlerle, siyasallaştırarak, şekil olarak, anane gibi çocuklarımıza hissettirdiğimiz dinimizin bilgilerini, eşsiz güzelliklerini yaşayarak, örnek olarak hayatımıza geçirebildik mi?
Güzel ahlakı tamamlamak için gönderildiğini söyleyen Sevgili Peygamberimizin güzel ahlaklarından örnekleri hem anlatarak hem yaşayarak gönüllere yerleşmesini sağlayabildik mi?
Aydınlanmamış, gelişmemiş, tek açıdan bakabilen, kalıpları ezberleyen, sabit düşünebilen ve milyonlarca rengi tek rengiyle değerlendiren, düşüncesi olmayan ama tahsilli olduğu için kendisini cahil görmeyen tek tip insanlar yetiştirdik.
Ve bu insanlarımız kıt bakış açılarıyla emperyalist ülkelerin hippisini, morfinmanını, tacizcisini, görüp kendisine tanrı yaptı. Tabularına işledikleri ahlaksızlıklar karşısında bile toz kondurmayan gençliğimiz içinde yeni tip insanlar yetiştirdik.
Gerçek kahramanları olmayanların kahramanı oldular bu tabuları! Ve tabularının içinde aşağılık duygularıyla, milli duygu besleyenlere kulaklarını kapatan, kültür emperyalizmine karşı durmak isteyen insanlara karşı çıkanlara şahit olmaya başladık.
Kişi modelleyeceği modellerinin; ta öteleri işaret eden, bu coğrafyada mutlu, dik ve bağımsız yaşayabilmek için kahramanlarımızı, tarihimizi, kimliğimizi kültür emperyalizminden etkilenmeden, kendimiz gibi olanlardan seçmeliyiz.
Yabancı müzik dinleyebiliriz, sevebiliriz de ancak; kişileri tabulaştırmadan, tanrılaştırmadan ve kendimizi inkâr etmeden, unutmadan! Hatalarını görmezden gelme, bayraklaştırma çabaları kendi kültürümüze yabancılaşmak, kültür emperyalizminde kaybolmak anlamı taşır.
Maykıl için feveran edenlerin, bir şehidimizin toprağa düştüğünde ne yaptıklarını, nasıl bir yöntemle feveran ettiklerini merak ediyorum
Bütün hayatım boyunca ve ölene kadar ki savaşım; emperyalist ülkelerin maddi ve manevi olarak Türkiye hayallerinin önünde set olmak ve bağımsız, dik, şahsiyetli, güçlü olarak ilelebet yaşamaktır.
Bunu Maykıl’lardan öğrenmedik; onların savaşları bu değil! Maykıl’ın ülkesi değil mi; binlerce Irak’lı çocukların-insanların içinde soydaşlarımızın, dindaşlarımızın ölmesi ve sakat kalmaları pahasına işgalini sürdüren; dünya kamuoyunun gözleri önünde cinayetlerine devam eden?
Korkum; gençliğimin ve gelecek nesillerimin savaşlarının ne olacağı?
Ki; Türk Milleti, Anadolu’m ve dinim kendi gelecek nesillerini elbette yetiştirecektir. Ve var olma savaşı hep sürecektir.
Yanımızda olanlarla da, olmayanlarla da!